ΨΥΧΗ (3) «ΘΑΝΑΤΟΣ»

  Όπως είναι καθορισμένο, άρα φυσικό, η διάρκεια της ενσάρκωσης μιας ακτύνας φθάνει στο τέλος της. Έρχεται η στιγμή που πρέπει να επιστρέψει στην αφετηρία που, ταυτόχρονα, είναι και προορισμός της.

Ο τρόπος και η στιγμή της αναχώρησης μιας ψυχής από το πεδίο ενσάρκωσης είναι προκαθορισμένος με κάθε λεπτομέρεια διότι η οντότητα λαμβάνει πάρα πολλά συναισθήματα, απ’ αυτήν την διαδικασία.

Ο λεγόμενος ΘΑΝΑΤΟΣ, κάθε φορά που συμβαίνει, είναι το πλέον σημαντικό στάδιο στην πορεία μιας ψυχής, επομένως και της οντότητας.

Τα συναισθήματα της ψυχής είναι αντικρουόμενα επειδή από την μία,  έχει επίγνωση της ευθύνης που είχε καθ’ όλην την διάρκεια του βίου μιας ακτύνας, όπως και του φυσικού σώματός της και, από την άλλη, γνωρίζει ότι όλο αυτό, νομοτελειακά, τελείωσε.

Θα ήταν σωστό να πούμε ότι υπήρχε κάποιου είδους «δέσιμο» της ψυχής με το σώμα, που κυβερνούσε όλα αυτά τα χρόνια και γνωρίζοντας, ταυτόχρονα, ότι επιστρέφει, αισθάνεται αδημονία για την επιστροφή.

Γνωρίζει το ποσοστό επιτυχίας της ενσάρκωσής της, τον χειρισμό της ελεύθερης βούλησής της, τα συναισθήματα που παρήγε καθώς και κατά πόσο συνεργάστηκε με τις άλλες ακτύνες που έπρεπε, κατά την διάρκεια του βίου της στο πεδίο.

Όλα αυτά, όμως, αφού απαλλάχτηκε από το «όχημα» του οποίου την ευθύνη είχε, μέχρι εκείνη τη στιγμή, του φυσικού σώματος…

Αναλόγως του τρόπου εγκατάλειψης του σώματος, ο χρόνος που η ψυχή γνωρίζει ότι ήρθε αυτή η ώρα, κυμαίνεται από ώρες έως ημέρες.

Όσο πιο περίπλοκος και πολύχρονος (μακροχρόνιες ασθένειες) είναι αυτός ο τρόπος, τόσο μεγαλύτερος είναι, από πριν, και ο χρόνος που γνωρίζει, ακριβώς, την στιγμή απαλλαγής της απ’ το σαρκίο και την εγκατάλειψή του.

Απ’ τον βαθμό συνειδητότητας της ακτύνας και την επιτυχία του βίου της εξαρτάται και η ενημέρωση, για το γεγονός που έρχεται, στον γήινο εγκέφαλο, μέσω υποσυνειδήτου.

Ειδοποιείται δηλ. το συνειδητό μας ότι επέρχεται ο «θάνατός» μας και τις περισσότερες φορές αυτό επιδρά καταπραϋντικά στην ακτύνα, άσχετα αν γίνεται αντιληπτό ή όχι από τους γύρω της.

Εγκαταλείποντας το σώμα η ψυχή, αρχίζει ένα ταξείδι στο πεδίο και επισκέπτεται χώρους, τόπους και άλλες ακτύνες, για τελευταία φορά. Το κάνει και από νοσταλγία αλλά και για πρόκληση συναισθημάτων, εκτός φυσικού σώματος πλέον.

Τόπους που έχει επισκεφθεί κατά την διάρκεια της εδώ ζωής της, ακτύνες που έχουν περάσει απ’ αυτήν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αναβιώνει γεγονότα του παρελθόντος και προσφέρει σε όποιαν ακτύνα πρέπει, αυτό που πρέπει, με την σύμφωνη γνώμη της οντότητάς της, από ίαση μέχρι κατεύθυνση.

Και συμβαίνει αυτό για να βοηθηθεί, η αναχωρούσα ψυχή, ώστε να μειώσει τον επηρεασμό της απ’ την συνήθεια της ενσάρκωσης και, παράλληλα, να σταθεί ως αφορμή για την βελτίωση της αντιληπτικότητας της ακτύνας που βοηθάει, απ’ ευθείας στο συνειδητό.

Πολλές φορές γίνεται αντιληπτή από τον επισκεπτόμενο, αναλόγως του βαθμού ενεργοποίησής του, είτε με μορφή ονείρου είτε σαν όραμα ή και σαν αίσθηση επαφής, ακόμη.

Η χρονική δυνατότητα επιστροφής της ψυχής στην πηγή προέλευσής της  εξαρτάται από τα έτη διάρκειας του βίου που μόλις τελείωσε και λαμβάνει χώρα στις 3 ημέρες για βραχυπρόθεσμο βίο (λίγα χρόνια ζωής), στις 9 ημέρες για μεσοπρόθεσμο βίο (περίπου κάτω των 60-65 ετών) και στις 40 ημέρες για ακτύνες που έζησαν πολλά γήινα έτη.

Βεβαίως υπάρχουν και εξαιρέσεις σ’ αυτόν  τον κανόνα, λόγω ειδικών περιπτώσεων, αλλά στην παρούσα φάση δεν ασχολούμεθα με αυτές.

Σ’ αυτό το διάστημα, κάθε ψυχή, ολοκληρώνει το τελευταίο ταξείδι της στο πεδίο.

Σ’ αυτά τα τρία χρονικά σημεία, ( τριών, εννέα και σαράντα ημερών) από την απελευθέρωση της ψυχής, ανοίγει το κανάλι μεταφοράς της σε ειδικά διαμορφωμένους πλανήτες του Ωρίωνα, όπου συμβαίνουν δύο λειτουργίες.

Η μία είναι η επαναφορά της ψυχής στην αγνότητα που σημαίνει κάθαρση από τα κατάλοιπα της ενσάρκωσης στο πεδίο και η δεύτερη είναι η αναφορά-κατάθεση όλων των λεπτομερειών, δηλ. το πλήρες χρονικό, του βίου της ακτύνας.

Οι οντότητες των αρμόδιων ειδικοτήτων ταξινομούν τις πληροφορίες και τις αποθηκεύουν στον συμπαντικό Νου. Το συμπαντικό αρχείο της ανθρωπότητας για την εξέλιξη των ακτύνων και των σχετικών πληροφοριών.

Μετά το πέρας αυτής της διαδικασίας, που αφήνει την ψυχή αγνή και ανόθευτη, αυτή επιστρέφει στην οντότητα στην οποία ανήκει, έτοιμη για ενσάρκωση όποτε η οντότητα το αποφασίσει.

Σημ. Στην πορεία ίσως χρειαστεί να μπούμε σε μερικές λεπτομέρειες. Τα σχόλια και οι ερωτήσεις δείχνουν το δρόμο γι’ αυτές…

ΨΥΧΗ (2)

Κατά την διάρκεια της ενσάρκωσης, μία ακτύνα, βιώνει διάφορες καταστάσεις, όπως έχουμε αναφέρει.

Η ελεύθερη βούλησή της είναι ίσως πλέον σημαντική από τον προγραμματισμό, επειδή, στην ουσία, οι καταστάσεις που δημιουργεί προέρχονται από αυτό το ποσοστό και αυτές είναι η πραγματικότητά της.

Ο προγραμματισμός δεν είναι καταγεγραμμένος στο συνειδητό, ενώ αυτό που διαμορφώνει η ελεύθερη βούλησή μας, είναι και αυτό που συνειδητά βιώνουμε και αντιλαμβανόμαστε.

Τα προγραμματισμένα στην πορεία μας, σε κάποιο πεδίο ενσαρκώσεως, είναι πάρα πολλά εκτός από τα όρια μέσα στα οποία μπορούμε να κινηθούμε.

Είναι οι λεγόμενοι «σταθμοί» στη ζωή μας, μικροί και μεγάλοι.

Επίσης επειδή και εδώ κάνουμε συλλογική δουλειά, όπως οι ανώτεροι εαυτοί μας, άσχετα αν δεν το αντιλαμβανόμαστε, λόγω παρεμβάσεων που θα δούμε πιο κάτω.

Μέσα στον  προγραμματισμό μας, είναι οι γνωριμίες με άλλες ακτύνες, οι σχέσεις που δημιουργούνται απ’ αυτές τις γνωριμίες, η διάρκειά τους, το είδος τους (σχέση μίσους ή αγάπης ή κάτι ενδιάμεσο με διακυμάνσεις).  

Λόγω συλλογικής εργασίας, όλες οι ακτύνες παίρνουν και δίνουν κάτι, η μία στις άλλες, για κάποιο διάστημα ή για ολόκληρη την διάρκεια του, εδώ, βίου μας.

Είναι οι σοβαρές, καθοριστικές αλλαγές που μας συμβαίνουν, αυτές που, κατά κάποιον τρόπο, μας αλλάζουν την πορεία που είχαμε μέχρι τότε και τις θεωρούμε τυχαίες, που μας βάζουν σε άλλο μονοπάτι και πολλά άλλα που συμβαίνουν στον καθένα μας.

Εδώ μπαίνει ο ρόλος της ελεύθερης βούλησής μας, η οποία μας δίνει την δυνατότητα διαχείρισης όλων αυτών. 

Είναι κατανοητό ότι αν δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα από εμάς ή αν κάναμε σωστή διαχείριση,  όλα θα πήγαιναν καλά και η επιτυχία θα ήταν δεδομένη. 

Επομένως δεν θα υπήρχε και λόγος, για τις οντότητες, να υπάρχουμε, αφού, όπως έχουμε αναλύσει, βασίζονται στην ελεύθερη βούλησή μας.

Ο καθένας μας αντιδρά, σε οτιδήποτε, με τον τρόπο που ΕΧΕΙ ΜΑΘΕΙ να αντιδρά...

Αυτό συνίσταται στα βιώματα, στις συνήθειες, στην αντίληψη και στην εγκεφαλική του ικανότητα να επεξεργάζεται την όποια πληροφορία ή κατάσταση που βιώνει. 

Αυτά γίνονται πεποιθήσεις στο συνειδητό μας, επομένως τον κύριο λόγο, στον σχηματισμό τους,  τον έχει η ελεύθερη βούληση κάθε ακτύνας, αφού αυτά και έτσι αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλός μας.

Οι προδότες και τα ερπετά αυτό το γνωρίζουν και για τον λόγο αυτόν δημιουργούσαν, κατά βούληση και αναλόγως των σκοπών τους, την πραγματικότητα που εμείς αντιλαμβανόμαστε.

Από την στιγμή που γεννιόμαστε δεχόμαστε αυτά που ήθελαν και διαμόρφωναν το σκεπτικό μας, αρχής γενομένης από τους ίδιους τους γονείς.

 Ό,τι έχουν μάθει το περνάγανε στα παιδιά τους, θεωρώντας το σωστό και πρέπον. 

Στη συνέχεια έρχεται το σχολείο που παράγει πειθήνιους  πολίτες και καλούς χριστιανούς και γενικά η φτιαχτή, καθοδηγούμενη καθημερινότητά μας η οποία μας δημιουργεί πεποιθήσεις με βάση τις οποίες κρίνουμε και αντιλαμβανόμαστε τα πάντα γύρω μας.

Μ’ αυτόν τον τρόπο το 30% μας, επηρεάζει και ταυτόχρονα διαμορφώνει την καθημερινότητά μας καθιστώντας πολύ δύσκολο να δούμε τα πράγματα εντελώς διαφορετικά.

Αυτό απαντάει και στο ερώτημα, πώς αυτό το ποσοστό έχει φέρει τις ακτύνες σ’ αυτό το χάλι που ζούσαμε μέχρι τώρα. 

Δεν υπερισχύει του προγραμματισμού αλλά διαμορφώνει την πραγματικότητά μας….

Τα παραπάνω, μαζί με την χαλκευμένη ιστορία που μαθαίνουμε, τις επιβεβλημένες θρησκείες που μας θέλουν με το κεφάλι στο χώμα, τρομοκρατημένους, τις καθημερινές συνθήκες που μας κάνουν να τρέχουμε να λύσουμε τα διαδεχόμενα, το ένα το άλλο, προβλήματα συν αυτά που μας δημιουργούν ξαφνικά, τα απρόοπτα, μας δημιουργούν συνεχώς φοβίες και χαμηλά συναισθήματα (θυμού, αγανάκτησης, απελπισίας, αδιέξοδου κ.λ.π.) που είναι σαν κελί για τον νου μας. 

Και, φυσικά, αφού αδυνατούμε να σκεφτούμε καθαρά ή να κάνουμε ποιοτικές επαφές με ήρεμο μυαλό, να ανταλλάξουμε απόψεις, καταλαβαίνει εύκολα γιατί είμαστε σ’ αυτό το επίπεδο.

Έτσι, έχουν παρέμβει στην βούλησή μας, οι μέχρι τώρα, επικυρίαρχοι και μας έχουν κάνει να ζούμε εγκλωβισμένοι στην πραγματικότητα που αυτοί δημιουργούν για εμάς, προσπαθώντας να μας αποκλείσουν κάθε διέξοδο. 

Όμως, τώρα, η κρίση και η αντιληπτικότητα των ακτύνων έχει βελτιωθεί κατά πολύ και συνεχώς βελτιώνεται. Αρχίζουμε να ξεχωρίζουμε, όλο και μεγαλύτερο ποσοστό, από τα ψέμματα μέσα στα οποία ζούσαμε επί χιλιετίες, διότι τώρα έφθασε η ώρα να τελειώσουν όλα αυτά και να αρχίσουν οι ακτύνες ένα διαφορετικό, ουσιώδη για την Δημιουργία βίο.

Εκτελώντας το πρόγραμμα  επαναφοράς του πλανήτη μας, οι οντότητες συνεχώς μας ενισχύουν τις δυνατότητες σκέψης, αντίληψης και επεξεργασίας των πληροφοριών που δεχόμαστε, από το περιβάλλον μας. 

Οι πληροφορίες έρχονται τμηματικά, στον καθένα μας, στο μέτρο που αντέχει αναλόγως του ρόλου που του έχει δοθεί απ’ τον ανώτερο εαυτό του.

Μην ξεχνάμε ότι όλοι μας είμαστε σημαντικοί για την Δημιουργία, με τον τρόπο που έχω περιγράψει παλαιότερα,  ιδιαίτερα όσες ακτύνες βρίσκονται αυτήν την περίοδο και θα βρίσκονται κατά την έναρξη των γεγονότων και κατά την διάρκειά τους, στο πεδίο μας. 

Δεν υπάρχει ρόλος μικρότερος ή μεγαλύτερος, όλοι είναι ισάξιοι στο ατελείωτο ταξίδι της Δημιουργίας…

Σε επόμενη ανάρτηση θα δούμε τι συμβαίνει όταν μια ψυχή  αναχωρεί από το πεδίο ενσαρκώσεως….

Σημ. Παρακαλώ τους αναγνώστες να επαναλαμβάνουν την ανάγνωση όλων των αναρτήσεων διότι απαντούν σε πολλά ερωτήματα τα οποία εκφράζονται.

Επίσης σας πληροφορώ ότι η ενημέρωση θα είναι όσο το δυνατόν πλήρης,  με βάση την όποια γνώση έχω..

Σας είμαι ευγνώμων για την προσπάθεια κατανόησης που καταβάλλετε ώστε να πλατειάσει η γνώση. 

Είναι καθήκον όλων μας….

ΨΥΧΗ (1)

Οι δύο ψυχές είναι στην απόλυτη διάθεση της οντότητας που θα τις παραλάβει. 

Έχει γίνει ξεκάθαρο ότι στις διαστάσεις ύπαρξης δεν υπάρχει ιδιοτέλεια, ίδιον συμφέρον και εγωκεντρισμός, τα κύρια χαρακτηριστικά που κάνουν τις ακτύνες να λειτουργούν υπέρ του ατομικού στόχου και ενάντια στο κοινό, ο οποίος άλλωστε, δεν υφίσταται στο πεδίο μας ή τουλάχιστον, δεν είναι ξεκάθαρος και κοινή πεποίθηση.

Εννοώ ότι μας έχουν καλλιεργήσει τον ατομικισμό και τον μονοχνωτισμό σε βαθμό που να μην μας περνάει, καν, απ' το μυαλό ότι αν κάτι διευκολύνει την ολότητα, το σύνολο, αυτομάτως διευκολύνει κι εμάς τους ίδιους.  Όμως το πώς το πετυχαίνουν  είναι άλλο θέμα και  πολύ περίπλοκο...

Οι οντότητες όντας αφοσιωμένες στην δημιουργία και την συνεχή ροή της, εργάζονται, μόνο, συνολικά. 

Με αυτό το σκεπτικό στέλνουν και τις ακτύνες στα πεδία ενσαρκώσεως και αυτά που συλλέγουν, μέσω της ψυχής, βελτιώνουν όχι μόνο τις ίδιες αλλά και το σύνολο της ανθρωπότητας, όπου κι αν αυτή βρίσκεται.

Η ψυχή, όταν εισέρχεται σε ένα φυσικό σώμα κάποιου πεδίου, είπαμε ότι του δίνει αυτό που λέμε ζωή και ταυτόχρονα, ολόκληρο τον προγραμματισμό του βίου του.

Συνεργάζεται με την επίφυση, που είναι η κύρια είσοδος πληροφοριών από τους ανώτερους εαυτούς μας, με ρυθμούς που η κάθε ακτύνα αντέχει και μπορεί να αφομοιώσει. 

Αυτό σημαίνει ότι μια πληροφορία δεν έρχεται ολοκληρωμένη αλλά τμηματικά.

Τα κομμάτια αυτά της πληροφορίας, αποθηκεύονται στην επίφυση και όταν συμπληρωθούν όλα, που σημαίνει ότι ολοκληρώθηκε η πληροφορία, αποθηκεύεται στον υποθάλαμο, έτοιμη προς χρήσιν όταν και όποτε χρειαστεί.

Στον υποθάλαμο έχει πρόσβαση το υποσυνείδητο το οποίο επιλέγει πότε και τι θα στείλει στο συνειδητό, δηλ. στον εγκέφαλο.

Απ' την στιγμή που οτιδήποτε θα καταγραφεί απ’ τον εγκέφαλο το γνωρίζουμε, το αντιλαμβανόμαστε, το συνειδητοποιούμε και μπαίνει στην καθημερινότητά μας. Όταν ο εγκέφαλός μας αντιληφθεί κάτι και το τοποθετήσει εκεί που πρέπει, τότε το γνωρίζουμε, μέχρι να γίνει αυτό το αγνοούμε…

Από την ψυχή και μέσω αυτής, αντλεί ο ανώτερος εαυτός μας τα συναισθήματα που παράγουμε, κάθε στιγμή, εξ΄αιτίας των συμβάντων που αντιμετωπίζουμε και τα αξιοποιεί όπως εκείνος θέλει.

Σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης μία οντότητα έχει την δυνατότητα να ενσαρκώσει και την δεύτερη ψυχή, που έχει στην διάθεσή της, όμως με νομοτελειακούς περιορισμούς.

Είναι υποχρεωμένη να στείλει ενσάρκωση σε εντελώς διαφορετικό περιβάλλον διαβίωσης, με άλλους στόχους και προγραμματισμό και σε πεδίο που οι συνθήκες, η τεχνολογία και γενικά το επίπεδο πολιτισμού, θα αποκλείει εντελώς την πιθανότητα συνάντησης αυτών των δύο ακτύνων.

Έχουμε παραστήσει τον, κατά εβδομήντα τοις εκατό, απόλυτο προγραμματισμό του βίου μας, ως μια λεωφόρο με πολλούς διαδρόμους ή μικρότερους δρόμους, αν θέλετε, επί της οποίας κινούμαστε και έχουμε πει ότι το υπόλοιπο ποσοστό είναι δική μας ευθύνη.

Εμείς επιλέγουμε σε ποιόν διάδρομο  θα πορευτούμε, όπως και πότε θα αλλάξουμε, αν  αλλάξουμε, διαδρομή.

Οι οντότητές μας δεν γνωρίζουν ποιες, πότε και τι είδους αλλαγές ενδέχεται να κάνουμε στα πλαίσια του 30% της ελεύθερης βούλησής μας και αυτό είναι που δίνει αξία στην ύπαρξή μας  στα πεδία ενσάρκωσης.

Αν είμαστε εντελώς προγραμματισμένοι δεν θα υπήρχε και λόγος να γίνεται όλο αυτό.

Πέρα απ’ την αξία όμως, έχουμε και συμπαντική ευθύνη για την διαχείριση αυτού του ποσοστού, άσχετα με το πόσο, ο καθένας μας, το αντιλαμβάνεται αυτό. 

Το  ποσοστό ελεύθερης βούλησης που διαθέτουμε δεν είναι ευκαταφρόνητο και παίζει σημαντικό ρόλο στο κατά πόσο μία ενσάρκωση είναι επιτυχημένη, αν δηλ. ο ανώτερος εαυτός παίρνει απ’ την ακτύνα του αυτό που θέλει και σε ποιο ποσοστό κάτι, όμως, που κρίνεται στο τέλος του βίου της.

(Σε μελλοντική ανάρτηση θα δούμε πώς αυτό το ποσοστό το εκμεταλλεύτηκαν οι προδότες και τα ερπετά…)

Κάθε διάδρομος που επιλέγει η ακτύνα  να διαβεί, περιέχει διαφορετικά γεγονότα από τους υπόλοιπους και όσο βρίσκεται επ’ αυτού τα βιώνει μέσα στην δική της πραγματικότητα.

Μια πραγματικότητα διαφορετική απ’ αυτήν που θα βίωνε σε κάποιον άλλο, στην ίδια χρονική περίοδο.

Με βάση αυτά, γνωρίζει άλλες ακτύνες, παράγει συναισθήματα, σκέψεις, παίρνει αποφάσεις και κάνει πράξεις που διαμορφώνουν και δίνουν μια συνέχεια στην πορεία της, στο πεδίο ενσάρκωσης.

Εδώ υπάρχει και ο διαχωρισμός χαρακτήρων μεταξύ των ακτύνων, διότι η συμπεριφορά κάθε μιας, βασίζεται στα παραπάνω. δηλ. στην συχνότητα των αλλαγών διαδρόμων, στην αντιμετώπιση των καταστάσεων που επιφυλάσσει ο κάθε ένας απ’ αυτούς, στις «εμπειρίες» που αποκομίζει στον τρόπο που τις διαχειρίζεται και πολλά άλλα…

Αντιλαμβάνεστε ότι οι επιλογές μας, στα πλαίσια του ελεύθερου ποσοστού μας, είναι πολύ σημαντικές διότι είναι ένα ελάχιστο γρανάζι που, όμως, αν υπολειτουργεί, το ίδιο συμβαίνει και σε ολόκληρο τον μηχανισμό. 

Αν δεν παίρνει το επιθυμητό η κάθε οντότητα καθυστερεί, κατά κάποιον τρόπο και μαζί της καθυστερεί ολόκληρη η ανθρώπινη Δημιουργία.

(Αν αυτό φαίνεται υπερβολικό, ας σκεφτούμε τον τρόπο που λειτουργούν οι οντότητές μας, απόλυτα  συλλογικά, σαν γρανάζια, αφοσιωμένες στην Δημιουργία, η οποία δεν σταματάει ούτε δευτερόλεπτο…).

Αυτά όλα συνθέτουν αυτό που, κοινώς, χαρακτηρίζουμε «ζωή κάποιου»……. 

ΨΥΧΉ

Επικρατεί η άποψη ότι αυτό που μας δίνει ζωή, πνοή ή όπως αλλιώς μπορεί να ειπωθεί η δυνατότητα ύπαρξης ενός ανθρώπου, μιας ακτύνας, είναι η ψυχή. Εν πολλοίς είναι σωστή.

Να δούμε λοιπόν, τι ακριβώς είναι η ψυχή στην πραγματικότητα.

Κάθε οντότητα της πέμπτης διάστασης ύπαρξης, όπως έχουμε πει. με την προϋπόθεση ότι το επιθυμεί, στέλνει ενσαρκώσεις στα πεδία τα οποία είναι κατάλληλα διαμορφωμένα για τον λόγο αυτόν, δηλ. στους πλανήτες οι οποίοι φιλοξενούν τις ακτύνες, όπως η Γαία.

Η ψυχή είναι ένας μηχανισμός που αποτελείται από συμπυκνωμένη ενέργεια, είναι υλικός, δημιουργημένος σε άγνωστο, για εμάς, υπαρξιακό επίπεδο, όπως, επίσης από άγνωστη για εμάς, μορφή ύλης.

Κατέρχεται στις οντότητες της πέμπτης διάστασης που επιθυμούν την άνοδό τους σε ανώτερα επίπεδα ύπαρξης (διαστάσεις) και τίθεται στην διάθεσή τους προκειμένου, μέσω αυτής, να δημιουργήσουν και να κατευθύνουν μια ακτύνα.

Κάθε οντότητα διαθέτει δύο ψυχές. Μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να τις ενσαρκώσει ταυτόχρονα. (Σε επόμενη ανάρτηση θα δούμε τις προϋποθέσεις).

Αφού ολοκληρωθεί, στο πεδίο ενσάρκωσης, η διαδικασία αναπαραγωγής, όπως έχει ορισθεί, από την Δημιουργία, εισέρχεται στο σχηματιζόμενο φυσικό σώμα (έμβρυο) στο τέλος της τρίτης εβδομάδας και, έκτοτε, σταδιακά αρχίζει η δισκελής (ανάπτυξη φυσικού σώματος και νοητική, εξελικτική ροή) εξέλιξη των σταδίων ύπαρξης της ακτύνας, με πρώτο το εμβρυακό, κάτι το οποίο είναι καθορισμένο, για κάθε είδος, με βάση τις κρατούσες συνθήκες του πλανήτη -πεδίου.

Αυτές οι συνθήκες καθορίζουν τον χρόνο που χρειάζεται ώστε να αποπερατωθεί το εμβρυακό στάδιο και να επέλθει η γέννησή μας ή αλλιώς, η έναρξη του δεύτερου σταδίου.

Για την ανθρώπινη ακτύνα η λήξη αυτού, του πρώτου, σταδίου έχει καθοριστεί κατά την διάρκεια του ένατου γήινου μήνα, οπότε και αρχίζει το επόμενο στάδιο, με την λήξη της κυοφορίας και την γέννησή μας.

Η ψυχή φέρει τις μνήμες, από προηγούμενες ενσαρκώσεις της, που χρειαζόμαστε για τον παρόντα βίο, καθώς και την διάρκειά του, ρυθμίζει τις βασικές λειτουργίες του εγκεφάλου, που είναι ο καθ΄ ύλην υπεύθυνος ώστε να είναι λειτουργικό το φυσικό μας σώμα.

Μέσω της ψυχής, ο ανώτερος εαυτός μας, λαμβάνει τις πληροφορίες που χρειάζεται, τα συναισθήματα που παράγουμε κάθε στιγμή, αναλόγως με το στάδιο που βρισκόμαστε και μας δίνει κατευθυντήριες εντολές ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Ο προγραμματισμός του κάθε βίου της ακτύνας βρίσκεται καταγεγραμμένος, κατά εβδομήντα τοις εκατό, στην ψυχή μας και το υπόλοιπο τριάντα τοις εκατό το διαχειριζόμαστε εμείς κατά βούληση, πάντα μέσα στα όρια του προγραμματισμού μας.

Δηλ. αν φανταστούμε το 70% σαν μια λεωφόρο με πολλούς διαδρόμους, εμείς μπορούμε να κινηθούμε σε όποιον διάδρομο θέλουμε ή ακόμη και να αλλάξουμε διάδρομο, όμως, πάντοτε, μέσα στα όρια της λεωφόρου.

Κάθε μονοπάτι, στο οποίο βαδίζουμε, περιέχει τα δικά του γεγονότα που θα συναντήσουμε σ' αυτό και επειδή κάθε γεγονός μας κάνει να παράγουμε διαφορετικά συναισθήματα από κάποιο άλλο, βιώνουμε καταστάσεις και συναισθήματα, ανάλογα του μονοπατιού, ας πούμε, που επιλέγουμε.

Όλα αυτά τα εισπράττει ο ανώτερος εαυτός μας, μέσω της ψυχής που λειτουργεί σαν πομποδέκτης...

Η ψυχή είναι αιώνια, δεν καταναλώνεται, δεν αλλοιώνεται, δεν διαβρώνεται, όμως "δένεται" με το φυσικό σώμα που κατευθύνει στο πεδίο ενσάρκωσης, γι' αυτό και υπάρχει μια διαδικασία, κατά το τέλος της ενσάρκωσης, που ακολουθείται έως ότου εγκαταλείψει το πεδίο και επιστρέψει...

Έπονται αναρτήσεις, σχετικά...